ورز دادن گل:

ورز دادن عبارت است از پیچش گل در خود با کمک کف دست.

برای اینکه کار بی نقصی داشته باشیم باید شروع خوبی داشته باشیم و شروع کار چیزی نیست جز ورز دادن گل. اگر گل زیاد نرم یا سفت و یا حاوی حبابهای هوا و گلوله های سفت باشد کارآیی لازم را ندارد. بنابر این باید قبل از استفاده، یکنواخت و نرمی آن متناسب و فاقد حباب باشد.

برای اینکار ابتدا گل را با یک سیم به دو قسمت تقسیم کرده (شکل 1) و هر قسمت را به شدت بر روی قسمت زیر می کوبیم (شکل 2). سپس آنرا به صورت یک گلوله در آورده و شروع به ورز دادن می کنیم(شکل های 3و4).

اگر گل نرم باشد، آنرا روی صفحه گچی ورز می دهیم اما بمدت کوتاه چون به سرعت آب خود را از دست می دهد. اگر گل خیلی سفت باشد باید آنرا با سیم فلزی ورقه ورقه کرده و آنها را با مختصری دوغاب آغشته و سپس مجددا گلوله کرده و شروع به ورز دادن می کنیم.

پس از اینکه به خوبی ورز داده شد یک بار دیگر گل را به وسیله سیم به دو نیم می کنیم تا اطمینان پیدا کنیم که داخل گل حبابی باقی نمانده است (شکل5). و در آخر آنرا به شکل کله قند در می آوریم که اصطلاحا به آن چونه می گویند.

در این مرحله گل آماده کار است.

(شکل ۱)

(شکل۲)

(شکل ۳)

(شکل ۴)

(شکل ۵)

باد که می وزد، هر ذره خاک سفری آغاز می کند و در نهایت در جائی فرود می آید جدا از دیگران.

آب که در آغوش خاک جای بگیرد، ذره ای از ذره دیگر جدا نمی ماند. حتی اگر پس از مدتی آب را از دست بدهد، ذرات کنار یکدیگر باقی می مانند، مگر کلوخ بوجود آمده بر اثر ذره ای بشکند که باز ذرات گروه گروه با هم می مانند.

آب که مایه حیات جانداران است، مایه حیات خاک نیز می شود. خاک ﮔﻞ می شود، ﮔﻞ ظرفی و در آخر جاودانگی اش با سرخی آتش.

پس آنچه که سفال نامیده می شود، اتحاد آب، خاک و آتش است.

دستان سفالگر ﮔﻞ را متولد می کند. از نا هماهنگی روان ترین شعر جهان را می سازد. جان می بخشد، روح خویش را می دمد. دستها خالق جاودانگی می شوند.

چرخ سفال می چرخد دستها می رقصند و ﮔﻞ چون نطفه ای آرام آرام شکل می گیرد و به کمال می رسد. از شروع ساخت گل تا بیرون آمدن ظرف از کوره، سفالگر انگار روح خویش را بازسازی می کند.

او هم خویش را می سازد هم ظرف را.

به همین خاطر است آب در لیوان سفالی طعم دیگری دارد.